Ομιλία Χαράλαμπου Ν. Σμπαρούνη (στην τελετή των εγκαινίων)

Ένας από τους πολλούς τρόπους διασώσεως και διατηρήσεως της πολιτισμικής μας κληρονομιάς είναι και η οργάνωση ενός χώρου όπου τα διάφορα στοιχεία, οι μαρτυρίες των προγόνων – από την ομίχλη του μύθου μέχρι και τον ανώνυμο και τον επώνυμο λόγο – των προκατόχων αυτής της άγονης αλλά ήρεμης και όμορφης γης, «του Δωρικού τοπίου», θα προστατευθούν από το χρόνο αλλά και την ανθρώπινη αδιαφορία.

Το Λαογραφικό Μουσείο Ευπαλίου δεν είναι ένα επιγέννημα μιμητισμού άλλων μεγαλόσχημων αλλά η υλοποίηση μιας επιθυμίας και ενός άσβεστου πόθου. Μιας νοσταλγικής επιθυμίας. Επιθυμίας σεβασμού της ιστορίας του τόπου. Έτσι έγινε αυτό «το σπίτι». Η Στέγη της πολιτιστικής και λαϊκής κληρονομιάς.

Μια φιλόδοξη προσπάθεια να αιχμαλωτισθεί το «ήταν» μιας άλλης εποχής ώστε να μη χαθεί στο χρόνο, να μην παραμορφωθεί και να συντηρηθεί η μελλοντική μνήμη της περιοχής.

Η επιστροφή στην παράδοση πρέπει να γίνει αληθινός πόθος αυτογνωσίας αλλά και πάθος για συνέχεια, πάθος στον καθένα μας και ιδιαίτερα στους ανυποψίαστους νέους.

Η λαϊκή μας κληρονομιά πρέπει να προστατευθεί. Να προστατευθεί από την επίθεση και την επιβολή του τυποποιημένου, του ευτελούς, του «μιας χρήσεως».

Υπάρχει καιρός, υπάρχουν τρόποι, φαίνεται πως υπάρχουν και εθελοντές.

Το δωρικό αίμα που τρέχει στις φλέβες μας, ας διατηρήσει την ανθρώπινη ζεστασιά και ας μεταδώσει με τους παλμούς της καρδιάς την αγάπη στην πολιτισμική μας κληρονομιά.

Τα πολιτισμικά μας χαρακτηριστικά, εκτός από εκείνα που για άλλους λόγους φυγαδεύονται και χάνονται, παραμένουν σιωπηρές μαρτυρίες στο έρημο τόπο. Περιμένουν…..

Καιρός πια να στεγαστούν, να σωθούν.